Jeszcze jedna tylko chwila, jeszcze
tylko krótki czas, aby wiosna zagościła i rozgrzała serca w nas.
Aby rozjaśniła blaskiem, w promieniach słońca jej kobiecą twarz,
która nie raz pojawia się w snach. Tą istotę która magią może
zburzyć wszystkie smutki, która szczęściem może zapełnić
budzące się do życia chwile, swoją obecnością w poranki i nocą,
o każdej porze i wśród krajobrazu, natury która blaskiem jeszcze
bardziej może oświetlić jej pięknem odbicie. Która może
rozkruszyć w sercu
bryłę lodu, która może rozgrzać
żarem wrzących uczuć, aby spłonął już na zawsze niepokój i
strach i by połączył już bezgranicznie nierozerwalną więzią,
dwa zagubione na ścieżce serca, już na całą wieczność, już na
wieczny czas.
