Wskazówki miłości.

Miłość te słowo zna każdy z nas, które jest kluczem do naszego szczęścia, które bije jak w zegarze czas, przesuwając na naszej życiowej drodze miesiące i dni. Czas biegnie jakby według wskazówek zegara, oddalając nas w dalszy etap naszego życia, pragniemy szczęścia tylko raz, aby miłość była prawdziwa na zawsze. Odbicie czasu jest jak powiewający wiatr, jak opadające liście z drzewa, bo nie wiadomo gdzie dotrze nasze uczucie i kiedy opadnie dając nam znak, że już więcej nie potrafiliśmy kochać. Bo przecież serce nie jest aż tak ogromne, aby zamienić nasze życie w czar, aby miłości było nadmiar niż może pomieścić, nasz biologiczny czas.

Milość w naszym sercu.

Pomyślałem przelać słowem rymowanym, coś na temat miłości, ile możemy pomieścić jej w sercu, ile przynosi nam ona radości. Kochać potrafi przecież każdy z nas, nie można szukać szczęścia bez miłości, miłość prawdziwa może zdarzyć się tylko raz, kiedy odrzucimy w samotności głaz. Kamień który blokuje nam drogę do celu, który trzeba skruszyć, aby mogło zakwitnąć nasze uczucie, aby odrzucić smutek i ból, aby zagłuszyć mocne w sercu kłucie. Aby móc dotknąć jej dłoni, powiedzieć kocham tylko ciebie, aby móc cieszyć się zaznaczając gwieździstą gwiazdą punkt, miejsce które oświetli nam drogę, na błękitnym niebie.

Zagubieni w Raju.

Tylko we dwoje w Rajskim ogrodzie miłości, dwa połączone serca w bajkowym królewskim pałacu, w krainie szczęścia i radości. Tylko ty i ona, połączeni wstęgą miłości, namalowaną na nowo historią, pędzlem o czarodziejskim przesłaniu, zagubieni w Raju. Zakochani aż po wieczne granice Edenu, aż po sam szczyt niekończącej się tej czarodziejskiej magii, nago trzymając się za dłonie, jakby miało spłonąć wypełnione po brzegi uczucie, jakby miało rozerwać skorupę, która ukrywa namiętny ich oddech. Jakby miało unieść ich postacie do góry, łącząc pocałunkiem zapomnienia, jakby miało poddać cielesnej rokoszy, na nieokreślony w przestworzach nam czas, do końca istnienia.

Turbina napędzająca miłość.

Pociąg odjeżdża przemierza drogę w każdej sekundzie, miłość pędzi w zawrotnym tempie, czas biegnie nieubłaganie, nie zatrzymamy się ani na chwilę, miłość trzeba pielęgnować już przez całe życie. Nie można zatrzymać się na życiowej ścieżce, nie można postawić na drodze bariery samotności, trzeba przemierzać napędzając płomieniem serce, aby ogień pchał nas do przodu, aby miłości było coraz to więcej. Turbina napędzająca nasze uczucie, może rozpędzić nas poza przestrzeń naszych wspomnień, gdy już droga dobiegać będzie do końca, gdy pozostanie tylko w naszych myślach, na naszej życiowej drodze.

Miłość w naszym codziennym życiu.

Nie każdy dzień musi być pochmurny, nie każdy musi być upalny, natura czasami nas zaskakuje, tak jak miłość w naszym codziennym życiu. Nie wiemy kiedy napłynie uczucie gorąca, a kiedy może pojawić się chłód w naszym sercu, nie znamy daty ani godziny, kiedy stanie na naszej drodze, ta jedyna ukochana, dziewczyna z naszych snów i marzeń. Jak błękit pojawia się na niebie, jak gwiazdy oświetlają wieczorem gdy się już ściemnia, tak ona może oświetlić naszą drogę, aby nie błądzić i aby nie szukać wiecznie. Aby móc kochać już teraz, bez żadnych przeszkód i obietnic, napełnieni pozytywną energią, miłością która zapełni nasze serce, promieniując aż po za kosmos, pozaziemską planetę.

Głaz na ścieżce miłości.

Nie potrzeba aż tak wiele siły, aby rozkruszyć głaz który stoi na drodze miłości, nie potrzeba wylewać łez, bo może ona również pragnie uczuć i może chce otworzyć drzwi do swojego serca. Nieznane są nam nasze drogi życiowe, nieznane jest nam nasze przeznaczenie, może miłość wcale nie jest aż tak okrutna, aby nie mogła wyciągnąć z nas cierpienia, aby nie mogła zrzucić ciężaru który przygniata nasze wnętrze. Smutku który powinniśmy odrzucić jak najdalej, by mógł odlecieć razem z wiatrem zabierając ze sobą złe chwile, aby odpędził uczucie samotności i zapełnił wieczory i puste dni jej uśmiechem i blaskiem, już na całe życie.

Na drodze miłości.

Na kartce papieru można namalować serce, na piasku można wyryć znak miłości, w życiu można wybrać ścieżkę uczuć i pokochać tak, aby zapełnić swoje serce i by nie spędzać w samotności chłodnych jesiennych nocy. Lato przemija bowiem bardzo szybko, dni stają się coraz to krótsze, a rozjaśnić może je tylko od  niej blask, kiedy wkroczy razem z nami, w tą dalszą wędrówkę naszej życiowej drogi. Bo jak woda przywraca pustynną ziemię do życia, jak ogień rozgrzewa w zimowe chłodne dni, tak ona płomieniem zapalić może nasze wnętrze, aby dolać w nie lawy miłości, aby radością zapełnić dni, które wypełnią nasze życie szczęściem.

Róża rozpalona miłością.

Czasami wystarczy tylko wręczyć kwiat, aby rozpalić uczucie miłości, wystarczy tylko dać znak, aby okazać swoje miłosne wyznanie. Pokochać można w każdej sytuacji, napotkać ją na swojej życiowej drodze, zapełnić swoje serce tak, aby rozgrzewało w chłodne poranki i noce. Ogień miłości płonąć może wiecznie, kiedy naprawdę pragnie się miłości, szczęście może napełnić nasze życie, kiedy tak bardzo chce się przy niej być i poczuć ciepło mijającej wiosny. W ramionach tylko tej jedynej, w ten wakacyjny słoneczny dzień, wymarzony ze snów i baśniowych stron, nad morzem i piaszczystym brzegiem, dziewczyny ze swoich marzeń i snów.

W każdej dziewczynie jest jakiś płomień.

Każda dziewczyna jest piękna, każda w sobie coś ma, jakiś płomień który rozgrzewa nasze myśli, jakiś czar, który rozpala nasze wnętrze. Blaskiem oświetlają nas każdego dnia, zachwycają rozkwitając jak kwiat na polnej łące, kolorowy staje się świat, gdy otaczają nas cały czas, od wschodu słońca, aż do pojawiającego się blasku księżyca. I niech czar trwa on przez cały czas, niech nie kończy się zachwyt i wspomnienia, niech pamięta się bez końca, aby wiedziały, że tak wiele mogą upiększając nasz świat, że natura i wiosna jest natchnieniem naszego życia, które one napełniają otaczając nas każdego dnia.

Wakacyjna miłość miłość nad urwiskiem.

Kasia poślizgnęła się i nagle by spadła, zawołała do przechodzącego chłopaka złap mnie za rękę, a on chwycił ją szybko i pomógł jej wstać, usiedli więc razem troszkę wyżej naprzeciwko siebie. On spojrzał na nią i powiedział jej wtedy, że ominęłoby go coś pięknego, ona zapytało go a co takiego, on tylko spojrzał jej w oczy uśmiechając się, wtedy już wiedziała, że się mu ona podoba. Tak nagle przypadek sprawił, że się odnaleźli oni razem w takim miejscu, że ten wakacyjny czas będzie dla nich pełen miłosnych niespodzianek. Chwycił ją za rękę tylko raz, ale wiedziała już wtedy, że ta przygoda nie skończy się tak szybko, że każdy dzień będzie przynosił coś nowego w ramionach nieznajomego jeszcze chłopaka, który skradał po cichu jej napełniające się miłością serce.

Wakacyjna miłość.

Już dni stają się coraz gorętsze, wakacyjny czas nadchodzi małymi krokami, nadchodzi czas na odpoczynek i chwilę namiętności, na wakacyjną miłość. Miłość która może wzniecić namiętne uczucie, która może pozostać w sercu również na dłużej, w myślach i wspomnieniach, albo na drodze życiowej, gdy pokocha się tą osobę już na zawsze. Ścieżki miłości są drogą prawdziwą, gdy pokocha się tylko naprawdę, kiedy miłość nie jest ulotna jak wiatr, tylko kiedy będzie trwała przez dłuższy czas, kiedy połączy dwa serca nierozerwalną pętlą, miłością która będzie trwała już do końca. 

Myśli w stronę miłości.

Myśli krążą cały czas w jednym miejscu, wszystko kieruje się w stronę miłości, wzrok wpatrzony jest w jej usta i w jej błękitne oczy. Na zewnątrz słońce się rozjaśnia i jest każdego dnia coraz to cieplej, uczucie rozgrzewa wieczorne myśli, aby w ramionach przytulać ją do siebie, przy zachodzie słońca. Aby dotykać jej delikatnych dłoni, czuć ciepło jej namiętnego ciała, aby oddalić się w romantycznej przestrzeni, tylko we dwoje gdzieś na jakiejś bezludnej wyspie. Na plaży przy falujących falach, na gorącym piasku, miejscu przeznaczonym tylko dla nas oboje, miłości która nie będzie miała końca.

Płomień na ścieżce miłości.

W sercu zawirowało, jakby miłość miała oddalić się gdzieś w oddali, jakby miała odejść w nieznanym jeszcze kierunku, poza moimi myślami. Nie można jednak odrzucić uczuć i miłości, nie można pozwolić, aby w sercu pojawiła się pustka, ogień namiętności trzeba bowiem rozpalić tylko we dwoje, aby zaiskrzyło na ścieżce miłości. Tylko jej rozpałka może bowiem dodać uczucia gorąca, tylko ona może zapełnić całe wnętrze i rozjaśnić je, aby miłości było jeszcze więcej. Tylko jej blask może oświetlić życiową drogę, gdy pokocha się ją jeszcze bardziej, kiedy płomień skruszy w popiół barierę samotności i otworzy zagubione serce.

W myślach przy zachodzie słońca.

Nad brzegiem morza wiatr kołysał falami, przy zachodzie słońca i myślach, o jej niezwykłej urodzie. W sercu pojawiło się uczucie ciepła, gdy spojrzało się w blask w jej błękitnych oczach, płomień który rozgrzewał coraz to bardziej, gdy powiewał wiatr kołysząc w jej rozpuszczonych włosach. Jej młodość, jej blask, rozjaśnił pochmurne chwile, nadał życiu sens, gdy świat stał się kolorowy, bo można było podziwiać ją w rzeczywistości piękną i prawdziwą. Dojrzewającą jak polny kwiat na łące, jak naturę budzącą się wiosną do życia, w jej codziennym blasku i świetle każdego poranka i chwilach, jak w niezwykłej bajce, myślach które pozostają w pamięci, już chyba na zawsze.

Droga naznaczona miłością.

Można by było namalować księżyc, oddalić się gdzieś na jakiejś romantycznej ścieżce, można by było wyryć w piasku serce, aby wyznać miłość nad złocistym brzegiem. Można by było uciec w otchłań uczuć, można by było pokochać jakby w bajce, bo tylko droga naznaczona miłością, może oświetlić kierunek naszych pragnień. Miłość tym bardziej jest mocniejsza, im większe jest nasze uczucie, pokochać można już bez granic, gdy naprawdę odda się jej serce, tej jedynej ukochanej, na życiowej ścieżce.

Jest wiele miłości na naszej drodze.

W świecie niejedno jest zagubione serce, lecz wiele miłości jest na naszej drodze, niekiedy trzeba wspiąć się jednak na szczyt góry, aby nad przepaścią uczuć, zaznaczyć swoje miejsce. Aby połączyć się gdzieś w oddali, aby odnaleźć blask który zapełni pustkę, aby móc rozkwitać jak kwiat orchidei, w ten wiosenny okres. Bo jest takie miejsce w naszym sercu, bo jest taka chwila w naszym życiu, gdzie pojawia się ten blask, iskierka która rozpala nasze wnętrze. Iskierka która oświetla i napełnia szczęściem naszą drogę i przeznaczenie, która może trwać już wiecznie, gdy otworzy się jej serce i rozpali płomieniem, aby można było kochać wiecznie.

W miłości są różne ścieżki.

W powieści można kochać na różne sposoby, w bajce możliwe są różne ścieżki, lecz ta prawdziwa na naszej drodze, jest najważniejszym celem naszej wędrówki, która ma zapełnić miłością nasze serce. W uczuciach bowiem jest wiele różnych myśli, jest wiele różnego rodzaju kierunków, lecz trzeba wybrać ten jeden właściwy, aby móc kochać i poczuć wtedy szczęście, w ramionach tej ukochanej dziewczyny. Miłości która połączyłaby już na zawsze, która pochłonęłaby już bez końca, jak czar oświetliła drogę miłości, w otchłani nierozerwalnej więzi, w przestrzeni niekończących się myśli.

W otchłani miłości.

W otchłani można oddalić się w myślach, ziarnkami piasku naznaczyć szlak miłości, biegnąc czując mocne bicie serca, uczucia pełnego namiętności. Nie można powstrzymać jednak pędzącego czasu, nie można zatrzymać tej pustej niepewności, nie można zawrócić i poddać się przed celem, gdy nie dotarło się jeszcze na szczyt, gdzie czeka jej blask, tej drugiej osoby. Promieni które oświetlają wnętrze, jasności która zapełnia naszą pustkę, barwy które odbijają namiętność dwóch serc, na szlaku tej romantycznej ścieżki, nad błękitnym niebem, nad brzegiem morza, w dolinie wiecznej krainy, która nie ma końca.

Miłość przelotna jest jak wiatr.

Miłość bywa ulotna, niekiedy więc trzeba wyciągnąć swoją rękę, aby dać znać, aby nie przeminęła ona razem z wiatrem, tuż obok naszego serca. Aby nie oddaliła się pozostając tylko w naszych myślach, aby nie odeszła już na zawsze, pozostawiając ranę i ból w pustym sercu. Nie łatwa jest bowiem wędrówka bez uczucia, nie łatwo jest przejść przez ścieżkę życia, gdy nienapełniona jest ona miłością, barierę samotności można tylko pokonać we dwoje, gdy połączą się dwa zagubione serca, na ścieżce miłości. Gdy odnajdą się one w zagubionym świecie, gdy rozpali się iskierka namiętności, gdy połączą się więzami oddania i pokochają tak, że nie będzie można już zerwać tej więzi uczuć i miłości.

Myśli o miłości.

Czasami myśli się więcej niż się kocha, nie można pozbierać swoich rozproszonych myśli, jakby oddalało się gdzieś w obłokach, od prawdziwego życia na Ziemi. Jakby miłości szukało się gdzieś w przestworzach, w krainie galaktycznych pozaziemskich planet, krainie dotąd nam nie znanej, dziewczyny ze swoich ukrytych marzeń. Miłości która zapełniłaby chwile namiętnością, która rozgrzałaby uczuciem chłodne nasze serca, która odrzuciłaby pustkę gdzieś daleko, aby zapomnieć o smutkach i samotności, w te wiosenne gorące dni, dni majowych przemyśleń i chwil.

Powiew miłości.

Powiewa ciepły wiatr, miłości nigdy nie może być zbyt wiele, słoneczny odbija się blask, wszystko wokoło promienieje. Tylko jej blask może być jaśniejszy od słońca, tylko ona może otworzyć puste serce, w którym nie rozpaliło się jeszcze uczucia namiętności, namiętności w którym nie zaiskrzyła jeszcze iskierka miłości. Nad morzem, czy w górach, jeziorach czy na polnej łące, połączeni razem jakby w bajkowej baśni, jak w niekończącej się krainie, w której nie ma końca. W opowieści połączonych dwóch serc, miłości przenoszącej się jak powiew wiatru, w kierunkach gdzie może rozkwitać tylko namiętne uczucie, gdzie pocałunków moc rozbija wszelkie przeszkody, gdzie kocha się bez końca.

Miłość jest jak kwiat.

Miłość jest jak kwiat, czujesz jej zapach, serce bije wtedy coraz to szybciej. Dodaje sensu i napełnia uczuciem nas każdego dnia, gdy rozkwita w naszych ramionach, gdy jest tak blisko nas. Szczęście pojawia się wtedy w naszym życiu, plony rozsiewa nasza miłość na cały świat, jej echo rozchodzi się tak daleko, że taka miłość może przetrwać już przez całą wieczność, gdy pokochało się ją tak mocno tą dziewczynę, już wtedy ten pierwszy raz.

Samotność w ludzkim sercu.

Samotność czasami wytwarza pustkę w ludzkim sercu, czuje się wtedy smutek i niezadowolenie, czuje się chłód, gdy nie ma przy kimś tej ukochanej osoby. Nie wiadomo jednak niekiedy jak dać znak i wyciągnąć rękę w stronę tej miłości, która połączyłaby dwa serca, uczuciem i miłością w ten wiosenny okres. Jak bowiem liście opadają jesienią, jak kwiaty zakwitają na wiosnę, tak miłość i uczucie rozkwita, gdy napotka na tą drugą połowę, która rozjaśnia wtedy blaskiem wieczorne romantyczne chwile, przy świetle księżycowych i gwieździstych blasków.

Czasami miłość zamienia się w przyjażń.

Niekiedy miłość zamienia się w przyjaźń, gdy pojawia się pewna granica, gdy uczucie nie jest zbyt mocne, gdy nie kocha się tak naprawdę. W baśni książę również nie żeni się zawsze ze swoją księżniczką i nie w każdej bajce, miłość może połączyć ich serca już na zawsze, w życiu nasze ścieżki biegną one bowiem czasami inaczej i prowadzą niekiedy w tym przeciwnym kierunku . I choć pojawia się ona miłość w naszym życiu tak jak wiatr i zapełniła uczuciem nasze serce, to robi to niekiedy na zawsze, bo zmienić tego nie można. Każda jednak bajka jest piękna, gdy ma ona dobre zakończenie i życie jest piękne wtedy, gdy jest w nim wiele miłości, szczęśliwi możemy być tylko wtedy, gdy pokochamy tą drugą osobę i gdy jest w naszym życiu wiele radości. I choć niektórym opowieść ta mogłaby wydawać się tak jak z bajki, to wydarza się ona również w naszym życiu naprawdę, wtedy gdy zobaczy się ten pierwszy raz i gdy tak bardzo pokocha tą drugą osobę, bez której już nie można wtedy więcej żyć.

Miłość wspaniała jest.

Miłość wspaniała jest, gdy nie oczekuje oklasków i gdy przynosi nam radość i szczęście. Miłość wspaniała jest, gdy zapełnia nasze serca miłością i gdy jest ona wokół nas. Miłość wspaniała jest, gdy ukochana osoba jest blisko i gdy przytula nas ona do siebie. Miłość wspaniała jest, gdy trwa ona przez cały czas, kiedy wiemy, że nie odejdzie ona już tak jak wiatr, że będzie trwała na zawsze, że będzie trwała już wiecznie.